เว็บบล็อกบ้านพี่พลอย By... พี่พลอยจ๋า

รูปถัดมาอยู่ในชุดผ้าไหม ยืนเท้าเอวเก๋ไก๋ข้างม่านหน้าต่างห้องนอนหรู ดูเหมือนนักธุรกิจสาว ไฮโซเต็มตัว ความเนี้ยบเฉียบคมและราศีเฉิดฉายมีพลังจับตาคนจ้องอย่างประหลาด อาจจะเพราะรู้ตัวว่า กำลังเห็นใครคนหนึ่งที่ทรงอิทธิพลต่อหัวใจอย่างยากจะต้านเป็นที่สุด

รูปถัดมาใส่ชุดวอร์มดำรัดรูป กำลังยืดแขน หมัดกำเวทเหล็กชกลมและยกขาขึ้นงอในท่าเก๋ สไตล์นางแบบประจำห้องฟิตเนส

รูปถัดมาอยู่ในชุดวอร์มขาวสว่างตา กำลังวิ่งตัวตรงเป็นสง่าบนสายพาน

รูปถัดมาใส่ชุดแม่ครัว ยืนหันหลังให้กล้อง ทำท่าผัดผักในกระทะทะมัดทะแมงภายในอาณา เขตที่ดูลงตัวด้วยชุดเฟอร์นิเจอร์สำเร็จรูปดีไซน์ทันสมัย

รูปถัดมาตากล้องถ่ายจากนอกห้อง ทำให้เห็นทัศนียภาพกว้างรอบด้าน ครบทั้งสนามหญ้า น้ำพุ น้อย กอกุหลาบริมบานกระจกใส แล้วจึงทะลุเข้ามาถึงสาวน้อยลานดาวในชุดราตรีเปิดไหล่ขาวบริสุทธิ์นั่ง เด่นเป็นสง่า ตัดกันกับแกรนด์เปียโนดำปลอดเป็นเงาวับขนาดมหึมาตรงหน้า กรอบของภาพถ่ายความ ละเอียดสูงนี้ถูกขยายขึ้นเต็มจอเพื่อให้เห็นชัดครบ นับเป็นฉากอลังการจับตายิ่งฉากหนึ่ง

รูปถัดมาใส่ชุดกระโปรงเขียว เนื้อผ้าเบาบางเผยสัดส่วนโค้งเว้าอรชรอ้อนแอ้นน่าทะนุถนอม ลานดาวยืนหันหลังให้กล้อง เห็นเรือนผมชนิดเดียวกับนางแบบโฆษณาแชมพูผู้ครอบครองเส้นผมเป็นเงา งามมีน้ำหนักพลิ้วลื่นสลวยกลับคืนทรงง่าย สองมือหล่อนประคองฟลุตลำยาวขนานกับพื้น เบื้องหน้าคือ ทะเลสาบใหญ่ในหมู่บ้าน รอบด้านชะอุ่มด้วยพฤกษ์พรรณนานาชนิด ราวกับเทพธิดากำลังสำราญอิริยาบถ อยู่ท่ามกลางสวนสวรรค์ก็ไม่ปาน

รูปถัดมาใส่เสื้อยืดคอกลมลายการ์ตูน ออกแนวเด็กวัยรุ่นแจ่มใสที่ใช้ชีวิตธรรมดาอยู่กับบ้าน เบื้องหน้าคือจอ LCD ขนาด ๑๙ นิ้ว กล้องถ่ายจากด้านข้างในมุมที่เห็นลานดาวนั่งยิ้มมุมปากน้อยๆ สายตา จับจ้องจอมอนิเตอร์ซึ่งกำลังแสดงหน้าแรกของเว็บไซต์คู่มือนักฆ่าตัวตาย เฉพาะรูปนี้คงพอยืนยันได้ว่า ไม่ใช่การเล่นตลก แอบลักไก่เอาสาวสวยจากไหนมาอำกัน

รูปถัดมาอยู่ในสูทสีเทา ตำแหน่งเดิมกับภาพก่อน ต่างกันที่ใบหน้าขรึมลงเล็กน้อย สายตาที่จับ จ้องจอมอนิเตอร์ดูเป็นงานเป็นการมากขึ้น

“เพิ่งเรียนจบค่ะ สูทนี้ใส่เพื่อแอ๊กเล่นโก้ๆไปอย่างนั้นเอง โชคดีที่ไม่จำเป็นต้องรีบตระเวนหา งาน แต่จิ๊ก็ไม่ใช่บังอรเอาแต่นอนๆๆตอนกลางวันนะคะ จิ๊อยู่ในช่วงค้นหาตัวเอง นึกว่าชอบนั่น นึกว่าชอบนี่ เอาเข้าจริงก็ทนกับงานนอกบ้านไม่ไหว แม้กระทั่งกิจการเฟอร์นิเจอร์ของคุณพ่อก็เถอะ ตอนนี้เลยเปลี่ยน มุมมองใหม่หมด พยายามทำชีวิตตัวเองให้เข้ารูปเข้าร่างมากกว่าเดิม ไม่ประมาทว่าพ่อจะเลี้ยงเราไปเรื่อยๆ ใครจะรู้ ท่านทนให้เราเอาเตารีดไถหน้าไถหลังไม่ไหวขึ้นมา คว้ายาเบื่อหนูยัดปากหนูน้อยผู้น่าเบื่อคนนี้ ก็ คงได้ไปเกิดใหม่ทันที เอวัง… จิ๊เปิดทางเลือกให้ตัวเองทุกๆทาง อย่างเช่นจะลองขยับไม้ขยับมือเป็นนักเขียน กับเขามั่ง คุณๆลองลุ้นดูนะคะว่าจิ๊จะทำได้ไหม”

รูปถัดมาอยู่ในชุดกีฬาเดิม แต่เสื้อแสงยับยู่ยี่ ท่าทางเนื้อตัวอาบเหงื่อมาจนโชก ลานดาวกำลังยืน อยู่ข้างสนามเทนนิส กัดมุมปากด้านหนึ่ง หน้าตาเหมือนต่อสู้อยู่กับอะไรบางอย่าง สิ่งนั้นคือขวดเครื่องดื่มรัง นกผสมโสมเกาหลีซึ่งมีหูเปิดฝาในตัว หล่อนกำลังเกี่ยวนิ้วเข้าหูเปิดฝา เห็นได้ชัดว่าพยายามดึงสุดฤทธิ์จน เกร็งไปทั้งร่าง

รูปถัดมาอยู่ในชุดนักเรียนมัธยม แวดล้อมด้วยช่อกุหลาบแดง ชมพู และขาวสดเต็มห้อง

รูปถัดมาถ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อครั้งไปเที่ยวเมืองกาญจน์กับอมฤต ที่หล่อนอยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีน นั่งกอดเข่าหลวมๆหันหลังให้กล้องอยู่กลางคันนา เงยหน้ามองอาทิตย์ลูกแดงจวนอัสดง เป็นภาพที่ ณ เวลา นั้นหล่อนเผลอเหม่อไปกับสายลมและแสงแดดที่กำลังรอนแสงลงจริงๆ

“คุณเชื่อไหม… ว่าจิ๊เคยอยากตายมาก่อน?”

รูปถัดมายืนแขนตกอยู่กลางคันนา ปลายผมปลิวลู่ตามแรงลม ใบหน้าขรึมเพราะขณะถ่ายภาพ ช่วงแรกยังหวาดกับสถานที่เปลี่ยวกลางนา แต่ยามนี้เมื่อประกอบกับคำบรรยายใต้ภาพ ลานดาวก็ดูเหมือน เด็กหลงทางคนหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างเดียวดาย และมีแววหวั่นไหวกับชีวิตตัวเอง

รูปถัดมาเป็นรูปเดิม ต่างแต่ถูกรีทัช ตกแต่งด้วยคอมพิวเตอร์ให้เหมือนรอยไม้แกะสลัก สีสันทั้ง ปวงถูกกลืนหายกลายมาเป็นเทาอ่อนทั้งหมด มองเห็นแค่เค้าความเป็นมนุษย์ที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลาง สิ่งแวดล้อมอันอ้างว้าง

รูปถัดมาใส่ชุดกระโปรงสีชมพูหวาน ยืนรดน้ำให้กอกุหลาบงามข้างห้องกระจก สายตาจับกลีบ ใบไม้ดอกอย่างมีความสุข

รูปถัดมาแบ่งเป็นสองซีกในหน้าต่างเดียวกัน ซีกหนึ่งยืนเขย่งเท้าขวา ดีดเท้าซ้ายไปข้างหลัง ยืด ตัวรวบมือชูสองแขนขึ้นสูง เม้มปากเอียงหน้าเล็กน้อยในท่าชะม้ายตามองกล้อง มีฉากเป็นเขื่อนศรีนครินทร์ อีกซีกหนึ่งคือภาพหัวเราะร่าเตะผิวน้ำกระจายเป็นฟองฝอย มีฉากหลังเป็นชั้นยอดสุดของน้ำตกเอราวัณ

ผู้เข้าเยี่ยมส่วนใหญ่ที่เป็นขาประจำของเว็บไซต์คู่มือนักฆ่าตัวตายต่างพากันดูภาพและคำ บรรยายเหล่านั้นของลานดาวด้วยอาการตกตะลึงอ้าปากค้างราวกับตกอยู่ในห้วงฝัน เพราะแม้แต่ฝันยังไม่เคย ถึงครึ่งหนึ่งของความจริงเกี่ยวกับตัวตนของเจ้าแม่ประจำเว็บที่เรียกว่าตัวเองมาตลอดว่าจิ๊บ้าง พี่จิ๊บ้าง น้องจิ๊ บ้าง หนูจิ๊บ้าง วันแรกของการปรับปรุงเว็บไซต์นั้น มีคนเข้าเยี่ยมชมเพิ่มมากขึ้นอย่างมโหระทึก แฟนๆแย่งกัน ตั้งกระทู้ครึกโครม ส่วนใหญ่จะส่งสารรัก หรือแสดงอาการคล้ายจะคลุ้มคลั่งอกแตกด้วยแรงพิศวาสลานดาว เกินทน ที่ผ่านมาแค่อ่านความเห็นของหล่อนในนามว่าจิ๊อย่างเดียว ก็มีหนุ่มสาวเพ้อครวญด้วยความหลงใหล เสน่ห์ในอักษรอันทรงเอกลักษณ์กันจะแย่อยู่แล้ว นี่มาบวกเข้ากับรูปคมชัดแสงสีดีเยี่ยมของตัวจริงที่สวยยิ่ง กว่านางแบบเข้าให้อีก คนธรรมดาที่ไหนจะไม่หลงรักสุดจิตสุดใจไหวเล่า วันนั้นอมฤตชวนลานดาวกับมาวันทาไปเยี่ยมพ่อแม่ของเขาที่หัวหินด้วยกัน กว่าจะกลับถึง กรุงเทพฯก็เกือบสี่ทุ่ม ทั้งสามตกลงกันแต่แรกว่าจะมาร่วมดูผลลัพธ์ของการนำตัวตนลานดาวชูเด่นเป็นพรี เซ็นเตอร์ประจำเว็บคู่มือนักฆ่าตัวตายที่ห้องนอนของเจ้าตัว ลานดาวเปิดคอมพิวเตอร์ต่อเข้าอินเตอร์เน็ตด้วยความตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทั้งวัน หล่อนเฝ้าคิดถึงแต่ผลที่จะออกมาแบบกล้าๆกลัวๆ แน่นอนว่าร่องรอยปฏิกิริยาของผู้คนจะไปสะท้อนรวมอยู่ ที่หน้ากระดานข่าวประจำเว็บนั่นเอง นางเอกของห้องหัวเราะเบาๆ ถูมือเล็กน้อยก่อนคลิกเข้าสู่กระดานข่าว โดยมีพี่หมอทั้งสองยืน ออรอดูอยู่เบื้องหลังอย่างใจจดใจจ่อเช่นกัน

“โอ้โห!”

มาวันทาเป็นคนร้องอย่างตกใจ เมื่อเห็นตัวเลขผู้เข้าเยี่ยมพุ่งพรวดเพิ่มขึ้นจากเมื่อคืนเกือบแปด พัน ทั้งที่แต่ละวันมีขาประจำกับขาจรรวมกันแค่หลักร้อยต้นๆเท่านั้น แน่นอนนี่แปลว่าต้องมีการชักชวน ญาติสนิทมิตรสหายแห่เข้ามารุมดูรูปคนสวยกันยกใหญ่ แม่เหล็กใหม่ประจำเว็บอุบัติขึ้นแล้ว พอเลื่อนลงไปดูส่วนของกระทู้ สองสาวก็ต้องเบิกตาโตพร้อมกันอีกคำรบ เพราะตัวเลขรายงาน จำนวนกระทู้ตั้งใหม่เพิ่มกระฉูดจากวันละไม่เกิน ๕ กระทู้เป็นอย่างมาก ทวีตัวขึ้นในคราวเดียว เกือบร้อย กระทู้ นับเป็นจำนวนที่ดุเดือดยิ่ง ฉายกระแสความร้อนแรงสุดขีดเกินพิกัดจริงๆสำหรับกระดานข่าวเล็กจ้อย แห่งนี้ กระทู้ตั้งใหม่จะมีเสียงเรียกพี่จิ๊ คุณจ๊ะ หรือลานดาวกันเสีย ๙๐% มีประเด็นอื่นแทรกแซมอยู่ หน่อยเดียว บางตาเต็มที อมฤตเอื้อมมือไปบีบไหล่แฟนสาวเบาๆ

“สงสัยพี่ต้องเตรียมรับมือกับกองทัพคู่แข่งดีๆแล้วล่ะ”

ลานดาวหัวเราะเสียงสั่น ใจฟูจนเกินระงับ ความจริงหล่อนเคยเผชิญกับกระแสความคลั่งไคล้ ของฝูงชายบ้ารักมานักต่อนัก ทว่าครั้งนี้แตกต่างกัน เป็นคนละบรรยากาศกัน เพราะหล่อนทำบางอย่างที่รู้สึก ว่ามีคุณค่า มีความหมาย และน่าจะมีผลกระทบในทางดีกับโลกบ้างแล้ว หญิงสาวเลือกคลิกดูกระทู้ของคนคุ้นอย่างน้องโบเอ้ก่อนเป็นอันดับแรก ชื่อกระทู้คือ ‘ว้ายตาย! นี่หรือพี่จิ๊ของน้องโบเอ้?’

ถัดจากนั้นคือความเห็นต่อๆมาที่ให้การสนับสนุนผู้ตั้งกระทู้ ทุกคนชื่นชมและเหมือนมีหน้า เปื้อนยิ้มแบบม้าๆกันขณะเขียน เช่นบางคนพูดซื่อคล้ายตะโกนเผยหัวใจว่า ‘ผมรักคุณ!’ บางคนพร่ำเพ้อ พรรณนารูปโฉมลานดาวเสียหยดย้อยก่อนประกาศตัวเป็นทาสความงามของหล่อนตลอดกาล บางคนก็บอก ว่าไม่จุใจ จะเอาอีก เรียกร้องจะให้โพสต์รูปใหม่รายวันกันทีเดียว หลายกระทู้ที่เจาะจงยิงประเด็นมาหาลานดาวไม่นับว่าไร้สาระไปเสียหมด เพราะมีคำถาม เฉพาะตัวที่ไม่ซ้ำกัน อย่างเช่นขอให้ช่วยเล่าวิธีผ่านประสบการณ์ยากลำบากในชีวิต หรือขอแนวทางเริ่มนั่ง สมาธิ อีกทั้งแต่ละกระทู้ก็มีผู้เข้ามาร่วมออกความเห็นเต็มไปหมด บางที อ่านกันตาลายก็ไม่จบสิ้น ไม่มี กระทู้ไหนเลยที่ขึ้นจำนวนผู้ตอบเป็นศูนย์

“ไหนลองดูกระทู้นี้ซิ”

“ดิฉันเข้ามาอ่านหาความรู้จากที่นี่ตั้งแต่แรกๆ เพราะสะดุดกับเนื้อหาทางเลือกในการฆ่าตัวตาย อย่างสงบของเว็บ เมื่ออ่านแล้วก็เฝ้าคิดอยู่ตลอดเวลาว่าจะเลือกจากโลกนี้ไปด้วยวิธีไหน…“ ดิฉันไม่เคยอยากได้คำปลอบประโลม เพราะทุกข์ของเรา มีแต่เราเท่านั้นที่เข้าใจ ที่ผ่านมาต้อง อยู่ตัวคนเดียว ต่อสู้เลี้ยงชีวิตมาตามลำพัง เคยเป็นเด็กขายหนังสือพิมพ์ตั้งแต่ ๖ ขวบ เคยถูกพ่อเลี้ยงข่มขืน ตั้งแต่ ๑๒ เคยเป็นเด็กหนีออกจากบ้าน เคยเป็นนักเรียนทุนเสี่ย เคยเป็นเด็กเสิร์ฟ เคยเป็นพนักงานขาย ประกัน เคยเป็นสาวอะโกโก้ เคยแต่งชุดนักศึกษาไปยืนดักเคาะกระจกรถผู้ชาย และในที่สุดก็เคยพบกับ ความรักที่ไม่นึกฝันว่าจะได้พบ… จึงได้รู้ว่าความเจ็บปวดทั้งหลายในชีวิตรวมกัน ยังไม่เท่ากับถูกคนๆเดียว ที่รักเราจริงทอดทิ้งไปในเวลาอันสั้นเลย…"

“ค่ะ… ดิฉันใช้ชื่อว่า ‘คนที่กำลังจะจากไป’ มาตลอด และเพิ่งตัดสินใจขอเปลี่ยนอย่างถาวรเป็น ‘คนเคยคิดจากไป’ เดี๋ยวนี้เอง ดิฉันจะไม่จากไปไหนอีกแล้ว ตั้งแต่เห็นคุณจิ๊นั่งกอดเข่ากลางนา ทันทีที่อ่าน ข้อความใต้ภาพที่ถามว่าเชื่อไหม คุณจิ๊เคยอยากตายมาก่อน ดิฉันถึงกับร้องไห้โฮ หายสงสัยเป็นปลิดทิ้งว่า ทำไมคุณจิ๊มาทำเว็บช่วยคนคิดฆ่าตัวตายอย่างนี้ ดิฉันจะพิมพ์รูปนั่งดูอาทิตย์ตกดินของคุณจิ๊มาประดับหัว เตียงไว้ระลึกเสมอว่าดิฉันตัดสินใจอยู่ต่อเพราะอะไร คุณเป็นตัวอย่างของมีชีวิตต่อไปเพื่อให้กำลังใจคนอื่น ดิฉันจะเจริญรอยตามและนึกถึงบุญคุณนี้ตลอดไป”

ลานดาวอ่านจบแล้วหายใจขาดห้วง สะเทือนแรงจนสะกดกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ต้องปล่อยให้ หยาดลงมาเป็นสาย เกิดมาไม่เคยรู้จักกับความรู้สึกชนิดนั้นเลย อยากปล่อยโฮก็นึกอายพี่ๆที่ยืนอยู่เบื้องหลัง จึงเม้มปากแน่นเพื่อระงับไว้ แต่พอได้ยินเสียงสูดน้ำมูกเล็กๆจากมาวันทา ทุกอย่างก็ทะลักทลาย ลานดาว หมุนเก้าอี้หันไปโผกอดพี่สาว ปล่อยตัวเองตามสบายให้หัวเราะกึ่งร้องไห้เต็มที่ ซึ่งมาวันทาก็น้ำตาคลอ หน่วย กอดตอบอย่างจะร่วมแสดงความยินดีกับรางวัลวิเศษสุดของน้องสาว สำหรับอมฤตผู้เคยชินกับเรื่องช่วยคนให้รอดพ้นจากความทุกข์และความตาย ทั้งป่วยทางกาย และป่วยทางจิตมาหลายปีดีดัก ได้แต่ยิ้มเย็นอย่างปลาบปลื้มในตัวคนรัก เอื้อมมือไปขยี้ศีรษะในอ้อมอกของ มาวันทาเพื่อแสดงออกถึงความมีอารมณ์ร่วมตาม