@บ้านพี่พลอย.. By พี่พลอยจ๋า

“เป็นไงมั่งหนูทราย สบายดีหรือ? หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสดีจริง”

ณชะเลยิ้มกว้างขึ้น

อุปการะหัวเราะครึ้ม

“ถ้ามีเรื่องน่ากลุ้มอยู่มากหลาย แต่หน้าตาไม่ส่อว่ากลุ้มสักเรื่อง อย่างนี้แปลว่าใช้ได้แล้วล่ะ ธรรมะถึงใจหนูแล้ว ปกป้องคุ้มครองหนูจากทุกข์ทางใจได้แล้ว”

เด็กสาวยิ้มแป้นด้วยความปลื้มในคำชมของผู้ทรงธรรม

“ทรายอยากถามพ่อหมอเรื่องหนึ่งค่ะ คือเจ้าอุ๊ยโหยหมาของทราย เป็นไปตามคำทำนายของพ่อหมอเมื่อคราวก่อน ที่ว่าเวลาของมันเหลือน้อย ตอนนี้มันตายไปแล้วจริงๆ ” หล่อนเล่าเรียบเรื่อยราวกับบรรยายความเปลี่ยนแปลงของสภาพดินฟ้าอากาศ “สิ่งที่ทรายอยากรู้คือ ตอนนี้เจ้าอุ๊ยโหยไปอยู่ไหน และที่ทรายทำบุญส่งไปให้ มันได้รับบ้างหรือเปล่า?”

ชายวัยกลางคนรับฟังคำถามแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง เนื่องจากการกำหนดดูภพภูมิให้แม่นยำต้องใช้กำลังมากกว่าเหตุการณ์สามัญ แต่สำหรับอุปการะไม่ถึงกับต้องหลับตาเข้าสมาธิ เพียงลืมตาตามปกติแล้วกำหนดจิตเหมือนขึงผ้าให้ตึง ทำฝ้าหมอกให้โปร่งใส กระทั่งมีความเป็นกลางพอจะล่วงรู้แจ่มชัดหน่อยเท่านั้น

เกือบครึ่งนาทีต่อมา อุปการะก็ให้คำตอบเยี่ยงผู้ที่ผ่านการรู้เห็นมาอย่างละเอียด

“มันสบายขึ้นนะ ไปเป็นเปรตแล้ว”

ณชะเลกำลังรอฟังยิ้มๆ ด้วยความเชื่อมั่นว่าจะได้ฟังอะไรดีๆ พอได้ยินคำว่า ‘เปรต’ ก็หุบยิ้มกะทันหัน ทำหน้าเศร้าทันที

“อ้าว...” เด็กสาวครางเสียงแห้ง “มันไม่ได้ไปเป็นคน หรือไปเป็นเทวดาหรอกหรือคะ?”

ผู้ทำหน้าที่ตอบเรื่องลี้ลับยิ้มอย่างคนใจดี

“ยังหรอก มันยังติดอยู่ในอบาย แต่เป็นเปรตก็ดีกว่าเป็นเดรัจฉานมากแล้วล่ะ ปลอดโปร่งและสะอาดสบายกว่าเดิมเยอะ”

“ตอนมันกำลังขาดใจ หนูสัมผัสกระแสสว่างบางอย่างจากมัน ทำให้หนูชื่นใจมาก ก็นึกว่านั่นหมายถึงกระแสสวรรค์เสียอีก”“

“ค่ะ”

ผู้อ่อนวัยตอบรับเป็นปกติอย่างไม่แปลกใจในอำนาจล่วงรู้ของอุปการะแม้แต่น้อย

“อดีตกรรมบางอย่างทำให้ชาตินี้มันต้องตายทรมาน เลยขึ้นสูงทันทีไม่ได้ ต้องไปพักในภูมิเปรตชั่วคราวก่อน แต่ถัดจากนี้พอจิตของมันค่อยๆ คุ้นสภาพใหม่มากขึ้น แล้วพอจะมีกำลังระลึกถึงบุญกุศลในหนหลังก่อนขาดใจได้ ก็จะแจ้งเกิดเป็นมนุษย์กับเขา”

คำปลอบยังไม่ทำให้ณชะเลสบายใจ ที่เคยหายห่วงก็กลับมาพะวงใหม่อีก ความจริงที่เตรียมใจมาวันนี้เพื่อขอทราบว่าอุ๊ยโหยไปเกิดใหม่ ณ แห่งหนตำบลไหน จะได้ตามไปอุปถัมภ์ต่อ แต่กลับต้องมาพบคำตอบว่ามันเป็นได้แค่เปรตเสียนี่

“อย่าใจร้อนเลย โดยมากสัตว์ที่ตายด้วยอุบัติเหตุมักต้องไปพักรอฤกษ์เกิดใหม่ทั้งนั้นแหละ ตอนนี้มันก็ไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร แค่นึกว่าตัวเองเป็นหมาอยู่ และท่องเที่ยววิ่งเล่นไปท่ามกลางสนามหญ้าที่มีดอกไม้สวยสะพรั่ง”

ณชะเลเบิกตากว้าง

“ก็อย่าเข้าใจว่าตรงจริงเสียทั้งหมด ความฝันนั้นเอาแน่เอานอนยาก อย่าถือเป็นอารมณ์ก็ดี”“

ถามอย่างเกรงว่าลูกชายสุดสวาทของตนจะเหงา

“แล้วมันกินอยู่ยังไงคะ?”

“มันหิวบ้างหรือเปล่า?”“

“แย่จริง... ทรายอยากเป็นคนหาของให้มันกินจังเลย”

เอ่ยออกมาด้วยใจผูกพันแล้วน้ำตาพานจะไหล จนต้องขบริมฝีปากเพื่อสะกดความรู้สึกไว้

“หนูทรายอย่าห่วงเลย สำหรับภูมิที่เจ้าอุ๊ยโหยไปอยู่นี่ จะมีบางคาบบางเวลา ที่มันรู้สึกว่ายืดตัวขึ้นหยัดสองขาได้ แล้วก็มีความคิดอ่าน มีสำนึกคล้ายมนุษย์อยู่บ้าง ในคาบเวลานั้นมันสามารถหาผลไม้จากป่าโปร่งได้สะดวกกว่าพวกคนป่าเสียอีก”

ณชะเลทำหน้าฉงน

“เปรตจำนวนมากเปลี่ยนสภาพสลับกันไปสลับกันมา อย่างคาบเวลาที่เจ้าอุ๊ยโหยยืดตัวขึ้นมายืนสองขาได้นั้น ก็เพราะแรงกุศลจากอดีตชาติบันดาลจิตให้สว่างรู้คิดขึ้นชั่วครู่ มันจะรู้สึกคล้ายเด็ก ๕ ขวบคนหนึ่งทีเดียว”“

“เพราะกำลังกุศลของมันอ่อนเกินกว่าจะปฏิวัติวิญญาณให้เลื่อนชั้นไปสู่ภพที่สูงกว่านั้น เนื่องจากในภพที่เป็นหมา บุญของมันเกิดจากการพลอยยินดีรับส่วนกุศลจากหนูล้วนๆ ไม่ใช่บุญอันเกิดจากกุศลเจตนาของตัวมันเอง แถมตายไม่ค่อยสงบอีก เลยยังครึ่งๆ กลางๆ อยู่”

พอฟังเหตุฟังผล สาวน้อยเจ้าของสุนัขแสนรู้ก็คลายสีหน้าลง ด้วยความเข้าใจกฎเกณฑ์ของโลกวิญญาณหลังความตายมากขึ้น ในวาระแห่งการละจากความเป็นสหายของหมู่สัตว์หนึ่งไปสู่ความเป็นสหายของอีกหมู่สัตว์หนึ่ง กำลังบุญที่สั่งสมมาคือตัวตัดสิน ดีเป็นดี ร้ายเป็นร้าย มีแค่ไหนต้องเอาแค่นั้นแล้ว เอาใจช่วยให้มากกว่านั้นไม่ได้แล้ว

“ตอนมันเป็นลูกหนู ที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็กอยู่นั้น ก็คึกคะนองไปตามเรื่อง ชอบทรมานสัตว์เล็กๆ จับมาบดขยี้ให้ตายทั้งเป็นด้วยของใกล้มือด้วยความสนุก โดยไม่รู้เลยว่านั่นเป็นบาป กรรมที่ทำด้วยความเคยชินนั้น พอเป็นสัตว์บ้างเลยต้องตายทรมานมาหลายครั้งแล้ว”

ณชะเลนึกถึงครั้งที่จู่ๆ อุ๊ยโหยก็ตะปบผีเสื้อเล่น ซึ่งผิดวิสัยสุนัขเทอเรีย นั่นคงเป็นนิสัยเล่นสนุกกับชีวิตอื่นโดยไม่ตระหนักว่าเป็นบาป และนี่เองคือเหตุของผลอันเป็นธรรมดา ไม่มีใครช่วยแก้กรรมที่ทำไปแล้วให้กันได้ ใครทำอะไรไว้ ก็ต้องเสวยผลอันเกิดจากการกระทำนั้นไม่ช้าก็เร็ว

สาวน้อยเจ้าของสุนัขชะตาขาดปลงตก ใจวางเฉยเป็นอุเบกขายิ่ง พุทธพจน์หนึ่งหยั่งซึ้งเข้าถึงจิตถึงใจจนต้องกะพริบตาเอ่ย

“สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมจริงๆ นะคะ”

อุปการะยิ้มเอ็นดู

“แต่หนูก็เป็นยิ่งกว่านาย คือทำตัวเป็นทางลัดให้มันขึ้นสูงกว่าเดิมได้”

“อย่างนั้นแหละ อัตภาพแบบเปรตนั้นไม่คงเส้นคงวา ไม่มีร่างหยาบคงที่เหมือนอย่างมนุษย์ แม้แต่สภาพจิตก็กลับไปกลับมาโดยไม่จำเป็นต้องมีสิ่งกระทบภายนอกเข้ามากระทำ เดี๋ยวจำได้ เดี๋ยวจำไม่ได้ เดี๋ยวคิดเรื่องกุศล เดี๋ยวคิดเรื่องอกุศล เหวี่ยงไปเหวี่ยงมาระหว่างสองขั้ว แถมยังมีภูมิซ้อนๆ กันอยู่ จำแนกแยกย่อยได้มากมายไม่ซ้ำแบบกัน สุดแต่กรรมของใครของมันจัดสรรให้”“

“โลกของเปรตเป็นโลกของความผูกพันกับอารมณ์เก่าๆ จิตยึดติดกับอะไรมากก็เชื่อมโยงกับสิ่งนั้นมาก อย่างตอนนี้เจ้าอุ๊ยโหยก็อุปาทานว่าหนูยังอยู่กับมัน บางทีก็วิ่งตามหาหนูไปเรื่อยๆ ด้วยความรอคอยว่าเมื่อไหร่จะเจอ”

ณชะเลสะอึกอึ้ง นัยน์ตารื้นน้ำขึ้นมาอีก

“การที่หนูยังคิดถึงอุ๊ยโหยไม่เลิก ก็ทำให้จิตหนูเป็นขั้วต่อกับมัน และเลี้ยงอุปาทานของมันไว้อย่างนั้น ถ้าต่างฝ่ายต่างคิดถึงพร้อมกัน จิตก็จะเชื่อมต่อกัน หากเชื่อมติดระหว่างหนูลืมตาตื่นอยู่ ก็จะมาในรูปของความคิดถึงรุนแรง และรู้สึกเหมือนมันยังอยู่ใกล้ๆ ตัว แต่ถ้าจิตเชื่อมติดระหว่างหนูหลับฝัน ก็จะปรากฏเป็นนิมิตเสมือนจริง ราวกับสัมผัสได้ด้วยกายปกติ”“

“ต่างฝ่ายต่างเห็นออกมาจากมุมมองของตัวเองนั่นแหละ การปรุงแต่งของจิตเป็นเรื่องพิสดาร ถ้าจิตใครกำลังฟองฟู ก็เห็นอีกฝ่ายสดใส ถ้าจิตของใครกำลังฟุบแฟบ ก็เห็นอีกฝ่ายหม่นหมอง แต่ถ้าจิตของใครมีสติและเป็นกลาง ก็จะเห็นอีกฝ่ายตรงตามจริง หรือใกล้เคียงกับภาวะของเขามากที่สุด”“

“ถ้าหากเพิ่งตายจากความเป็นมนุษย์ร่วงหล่นไปสู่ความเป็นเปรต อย่างนี้ก็พอรู้เรื่องบุญเรื่องกุศลง่ายหน่อย สามารถหวนกลับมาคิดอ่านแบบวิญญาณชั้นสูงได้ ทำให้หลุดจากภพเปรตไม่ยากนัก เพียงแค่เจอแสงสว่างจากจิตที่แผ่เมตตามาให้แรงๆ พอที่จะรู้สึกเย็นซ่าน ปลาบปลื้มปีติ เหมือนตอนเราอยากยิ้มทั้งน้ำตาด้วยแรงศรัทธาปสาทะ ก็ปลุกให้ระลึกถึงบุญเก่าที่เคยทำๆ สะสมไว้ระหว่างเป็นมนุษย์ได้ อย่างนี้จิตถึงมีโอกาสปฏิวัติ ได้เลื่อนชั้นปุบปับทันใจ”

ณชะเลยิ้มซึมอย่างเข้าใจเงื่อนไข

“สำหรับเจ้าอุ๊ยโหย ภพต่อไปที่เหมาะกับมันคือมนุษย์ เพราะฉะนั้นก็ต้องรอฤกษ์เกิดที่สมกับกรรมด้วย การอุทิศส่วนกุศลของหนูนั้นดีแล้ว ทำไปเถอะ เหมือนสาดน้ำเย็นข้ามมิติไปให้มันชุ่มฉ่ำชื่นใจ และมีสำนึกทางกุศลแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ไม่มีส่วนเร่งรัดให้มันขาดจากภพเปรตเร็วกว่าเดิมหรอก”

เด็กสาวพยักหน้าอย่างปราศจากกังขาใดๆ อีก

จองฤกษ์นิ่งฟังมานาน ก็ถึงจังหวะที่นึกอยากถามบ้าง

“โดยมากก็อย่างนั้น” อุปการะตอบนิ่มนวล “ผมเคยส่องๆ ดูเล่นอยู่เหมือนกัน ที่จริงการเวียนว่ายตายเกิดเปลี่ยนภพเปลี่ยนภูมินี่เป็นเรื่องพิสดารกว่าการเปลี่ยนแปลงทุกชนิดที่เราเห็นกันด้วยตาเปล่า สัตว์ในสังสารวัฏพุ่งหลาวจากความเป็นอย่างนี้ไปสู่ความเป็นอย่างนั้น กระโดดจากความเป็นอย่างนั้นไปสู่ความเป็นอย่างนี้ หาความสิ้นสุดโดยบังเอิญไม่ได้ และถ้านิมิตของภพอบายเกิดขึ้นครั้งหนึ่ง ส่วนใหญ่ก็นับต่อไปได้เลยว่าจะมีนิมิตอบายตามมาอีกหลายร้อย หลายพัน หลายหมื่น หรือหลายแสนครั้ง กว่าที่จะเห็นนิมิตสุคติภูมิปรากฏขึ้นใหม่”

ณชะเลทำหน้าเหย

“แล้วเราจะมั่นใจได้อย่างไรครับ ว่านิมิตที่เห็นเป็นหมื่นเป็นแสนครั้งนั้นคือของจริงทั้งหมด?”

นั่นเป็นคำถามจากเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ละพยศเสียได้ อุปการะสัมผัสว่าจองฤกษ์อยากรู้เหตุผล ด้วยความละม่อม มิใช่ความอยากอวดกล้าคัดง้างจากใจกระด้างดังเคย

“มันขึ้นอยู่กับว่าเราเห็นมั่วๆ หรือสามารถเห็นความผูกโยงเป็นเหตุเป็นผลระหว่างชาติต่อชาติ ประเภทที่เห็นตัวเองเป็นคนป่าบ้าง เป็นเศรษฐีบ้าง เป็นกษัตริย์บ้าง โดยอธิบายไม่ถูกว่าทำไมถึงไปเกิดเป็นอย่างนั้นๆ นั่นเสี่ยงต่อการถูกอุปาทานหลอกแล้ว แต่ถ้าเป็นผู้มีฐานความรู้ มีมุมมอง มีความเห็นชอบเกี่ยวกับกรรมวิบากอยู่เป็นทุน สามารถอธิบายถูกว่าไปเป็นอะไรอย่างหนึ่งด้วยกรรมนำเกิดที่สมกันแบบไหน นั่นถึงจะเรียกว่าเข้าเค้า”

จองฤกษ์มีเครื่องบันทึกเสียงซึ่งกำลังเปิดทำงานอยู่ในกระเป๋าเสื้ออยู่แล้ว แต่เขาก็จดโน้ตสั้นใส่กระดาษอีกด้วยความกระหาย เพราะสิ่งที่พ่อหมออุปการะกล่าวจะเป็นการจุดประกายให้กับประดิษฐกรรมชิ้นโบแดงของเขา

“ก็ด้วยน้ำหนักความยินดีในกุศลนั่นแหละ หนูทรายป้อนกุศลให้จนจิตมันเข้าขั้นเบิกบาน ความเบิกบานในบุญนั้นก็จัดสรรให้ได้ไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่สอดคล้องกัน”

เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างเห็นความสมเหตุสมผลในระดับที่คิดตามได้

“ก็ขึ้นอยู่กับว่าน้องอยากรู้เรื่องตัวเองในแง่ไหน ถ้าน้องถามว่า ‘เคยเป็นอะไร’ ผมก็จะดูเป็นภาพใหญ่ภาพรวม ว่าอัตภาพเดิมของน้องในครั้งก่อนมีรูปลักษณ์แบบไหน ภูมิจิตอยู่ในภพระดับล่างหรือระดับบน แต่ถ้าน้องถามว่า ‘เคยทำอะไรมา’ ผมก็จะดูเป็นเรื่องๆ นับจากที่เห็นง่ายจากภายนอกก่อน เช่นกรรมอะไรนำน้องมาเกิดเป็นมนุษย์ กรรมอะไรทำให้น้องเป็นชาย กรรมอะไรตกแต่งรูปร่างหน้าตาให้เป็นอย่างนี้ กรรมอะไรเสริมส่งให้น้องมีฐานะการเงินระดับนี้ กรรมอะไรจุดประกายให้น้องฉลาดขนาดนี้ นี่เรียกว่ามีจุดเชื่อมโยงแรกที่อิงอยู่กับหลักฐานเห็นได้จริงแล้ว”

จองฤกษ์จดบันทึกด้วยความสนใจ พอจดเสร็จก็เงยหน้าขึ้นถาม

“ก็ไม่เชิง ความหยั่งรู้ของผู้มีฌานเป็นเรื่องอจินไตย คือน้องหาเหตุผลไม่ได้หรอกว่าทำไมถึงรู้ เมื่อรู้ก็รู้ มันเป็นเรื่องของคุณภาพจิต ไม่ใช่ว่าต้องสืบสาวเป็นขั้นเป็นตอนเหมือนที่น้องเจาะระบบดาวเทียม พอแตะจิตเข้าไปที่ความเป็นน้องในปัจจุบัน ผมอยากรู้อะไรก็กำหนดน้อมไปรู้ตรงๆ ”“

“ภาพของอดีตกับภาพของอนาคตแตกต่างกัน ตัวตนในปัจจุบันเพียงพอที่จะชี้ชัดได้ว่าอดีตเป็นมาอย่างไร แต่ถ้าพูดถึงอนาคต ตัวตนในปัจจุบันแค่ชี้ว่ามีความเป็นไปได้สูง ที่จะต้องประสบกับอะไรบ้าง และมีสิทธิ์ก่อกรรมอะไรบ้าง”

เด็กหนุ่มแข็งขันจดสิ่งที่น่าสนใจสำหรับตน นั่นคือ ปัจจุบันเป็นรากของอนาคตที่ค่อนข้างชัดเจน แล้วเงยหน้าเม้มปากนิดหนึ่ง ก่อนยิงคำถามตรงไปตรงมา นัยน์ตาคมกริบด้วยความมาดหมายสูงล้ำ

“พ่อหมอรู้ใช่ไหมครับว่าผมคิดจะทำอะไร?”

อุปการะทอดมองฝ่ายอ่อนวัยด้วยแววเมตตา และตอบตรงๆ เช่นกัน

“น้องกำลังคิดสร้างเครื่องมือพิสูจน์ว่ากรรมวิบากมีจริง”

จองฤกษ์ยืดกายขึ้นตรงด้วยความตื้นตัน คำตอบที่ยืนยันว่าอุปการะรู้จริงในบัดนั้นมีความหมายกับจิตใจของเขามาก

“ให้ผมตอบอย่างนี้ดีกว่า...” ในที่สุดอุปการะก็เอ่ยเนิบนาบ “จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ ขึ้นอยู่กับวิธีที่น้องตั้งคำถาม”

เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว

จองฤกษ์ยอมรับ

วาจาเหมือนบ่ายเบี่ยงเลี่ยงหลีกที่จะให้คำตอบชัดๆ นั้น ทำให้จองฤกษ์คาใจเป็นอย่างยิ่ง

“ถึงน้องจะประดิษฐ์เครื่องพยากรณ์กรรมสำเร็จ ก็ใช่ว่าจะทำให้หลุดจากบ่วงกรรมเก่าไปทั้งหมดได้ บุญส่วนบุญ บาปส่วนบาป แต่ถ้ากำลังบุญมันเกินกำลังบาป ใจน้องก็พึ่งบุญได้ถนัดถนี่หน่อย เหมือนได้ทุ่นไว้เกาะอาศัยกลางทะเล ถึงฉลามมันจะมางาบก็ไม่ถนัดนัก ต่างจากลอยคอตัวเปล่าโดยปราศจากหลักยึด”

และธรรมชาติก็เหมือนวางกฎเอาไว้ คือการคิดทำชั่วนั้นง่ายกว่าริเริ่มทำดี ความดีมีคนปูทางให้น้อย ขณะที่ความชั่วมีคนถางทางนำร่องไว้เยอะแยะ แถมกรรมชั่วหลายๆ ชนิดนั้นใช้เวลาทำนิดเดียว แต่กลับให้ผลยืดยาว แม้เหนื่อยหน่ายใจจะขาดเพียงใดก็ต้องก้มหน้าก้มตารับวิบากไปเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุดเสียอีก

“ผมคิดสร้างเครื่องพยากรณ์กรรม...” จองฤกษ์พูดเสียงแหบแบบคนใจคอไม่ดี และเริ่มเสียความเชื่อมั่นในตนเอง “ก่อนอื่นคงต้องเริ่มต้นจากการรู้เรื่องกฎแห่งกรรมวิบากให้ครอบคลุม เพียงแต่เอ่อ... ในระยะยาวถ้าขาดผู้รู้ให้คำปรึกษาก็อาจเคว้งคว้าง เพราะระหว่างค้นคว้าประดิษฐ์คิดค้น คงติดขัดด้วยข้อน่าสงสัยอีกมาก”

อุปการะยิ้มละไมอบอุ่นอย่างให้กำลังใจ

“ผมจะอนุญาตอย่างนี้ ต่อไปน้องโทร.หาผมได้ตลอด ถ้าน้องเอาจริงเอาจัง ทุ่มเทเวลา ๒๔ ชั่วโมงให้กับงาน ก็เอาผมเป็นที่ปรึกษาได้ตลอด ๒๔ ชั่วโมงเช่นกัน!”

คำเสนอตัวช่วยเหลือของผู้วิเศษทำให้นักประดิษฐ์หนุ่มใจชื้นขึ้น เพราะถ้าอุปการะไม่เล็งเห็นความสำเร็จเป็นประโยชน์ใหญ่อยู่บ้าง ก็คงไม่ยอมบริจาคเวลาส่วนตัวมาให้เขาเพื่อความสิ้นเปลืองเปล่าอย่างแน่นอน

จองฤกษ์รับคำด้วยความโล่งใจขึ้น และเริ่มต้นอธิบายจากมุมมองที่เห็นง่ายสำหรับอุปการะ

“ผมพยายามเปิดใจกว้างๆ เข้าไปศึกษาศาสตร์ต่างๆ ที่อาจบอกความเป็นมาเป็นไปของมนุษย์ได้ลึกๆ แล้วก็พบศาสตร์น่าสนใจเช่นการดูลายมือ ซึ่งเดี๋ยวนี้พวกที่ชำนาญการได้พยายามอธิบายปรากฏการณ์เกี่ยวกับลายมืออย่างเป็นวิทยาศาสตร์มากขึ้น เช่นพิสูจน์ด้วยหลักสถิติ หรือส่องดูความสัมพันธ์ระหว่างคลื่นสมองกับการเปลี่ยนแปลงลายมือกัน”

อุปการะพยักหน้ารับรอง

“เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังลายมือก็คือกรรมเก่า?”“

“ลายมือบอกเรื่องอดีต ปัจจุบัน และอนาคตได้จริงใช่ไหมครับ?”“

“ตรงนี้แหละครับที่ผมอยากขอคำยืนยันจากพ่อหมอ เพราะถ้าหากลายมือเป็นแผนที่ชีวิตจริง ก็แปลว่าเราอาจสืบรหัสชีวิตกันได้ตั้งแต่ก่อนเกิดเสียอีก!”“

“แกะรอยเข้าไปให้ถึงต้นกำเนิดเส้นลายมือ!”

อุปการะหรี่ตา แม้ทรงความรู้เรื่องลี้ลับกว้างขวางเพียงใด ก็ยังไม่คุ้นกับวิทยาการล้ำยุคที่บรรจุอยู่ในสมองของหนุ่มรุ่นลูก

“ได้ครับ! อาศัยข้อมูลที่มีตั้งแต่ทุกคนยังเป็นเซลล์เพียงเซลล์เดียว คือ... ถ้าการสันนิษฐานของผมถูกต้อง ก็แปลว่าอดีตและอนาคตของทุกคนปรากฏอยู่ในรูปที่อ่านได้นับตั้งแต่แรกปฏิสนธิแล้ว ขอเพียงรู้วิธีที่จะอ่านให้ออกเท่านั้น”

หมอดูผู้ทรงญาณนิ่งไปอึดใจก่อนเอ่ย

“ผมดูจากความคิดของน้องนะ น้องตั้งใจจะใช้วิธีการทางคอมพิวเตอร์ วาดรูปของเด็กที่ยังไม่เกิดล่วงหน้า ตั้งแต่วัยเด็ก วัยหนุ่มสาว วัยกลางคน ไปจนถึงวัยชรา โดยทำนายกำกับไว้ได้ด้วยว่าแต่ละวัยจะต้องเผชิญกับอะไรบ้าง รวมทั้งระบุอย่างชัดเจนว่าที่ช่วงชีวิตต่างๆ ประสบวิบากด้วยเพราะกรรมชนิดใด ซึ่งถ้าทำได้ถูกต้องแม่นยำ ก็เป็นอันพิสูจน์ชัดว่าอดีตชาติมีจริง กรรมวิบากมีจริง และรูปกายกับเหตุการณ์หลักๆ คือผลที่เกิดจากเหตุ ไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆ โดยบังเอิญ”

จองฤกษ์ตัวแข็ง ทั้งดีใจ ทั้งเกรงกลัวระคนกัน

อุปการะจ้องผู้นั่งตรงข้าม เล็งญาณกำหนดดูเหตุการณ์ใกล้ๆ ที่พอยกตัวอย่างได้ เพียงไม่กี่พริบตาก็เอ่ยชัด

“เร็วๆ นี้น้องเพิ่งโดนเด็กไม่รู้คิดคนหนึ่งด่าเอาดื้อๆ ใช่ไหม?”

จองฤกษ์ถอนใจ ยอมรับด้วยความเฉยชิน

“ถ้าเมื่อก่อนน้องโดนเด็กแปลกหน้าด่าอย่างนี้ ปฏิกิริยาจะออกมาท่าไหน?”“

“แต่น้องก็ไม่ได้ทำ?”“

“ถ้าพูดถึงใจล่ะ สมัยก่อนจะผูกโกรธ เก็บความเจ็บแค้นอาฆาตไว้นานแค่ไหน?”

เด็กหนุ่มเกิดความเบาหัวอก เพราะเริ่มรู้ว่าพ่อหมออุปการะจะกล่าวกับตนอย่างไร

“แต่น้องก็ไม่ได้ผูกโกรธนี่ใช่ไหม?”

ด้วยรัก/จากใจ..พลอยจ๋า