ทางนฤพาน ตอนที่ 25

posted on 12 Jan 2008 11:50 by bannpeeploy in articles, buddhism
 

ธรรมนิยาย ชุด ทางนฤพาน ผลงานของ ดังตฤณ

ชุดนี้มีทั้งสิ้น 29 ตอนค่ะ

สนใจ เลือกรับฟังและอ่านในตอนอื่นๆ   คลิ๊กได้ที่นี้นะค่ะ

  

 

  ธรรมนิยาย ชุด ทางนฤพาน 

    ตอนที่ 25   นางฟ้า   

 

เมื่อฝ่าฝูงนักข่าวกลับจากสถานีตำรวจได้ เกาทัณฑ์ก็มาเอนกายบนเตียงนอนในห้องพัก เคว้งงงจนคิดนึกอะไรไม่ออกสักอย่าง ลืมแม้วันนัดไปรับศพคืนจากนิติเวชมาตั้งบำเพ็ญกุศล รอบกายดูวังเวงและทุกสิ่งคล้ายร่วมสงบรำลึกรู้ ว่าความเป็นเรือนแก้วลับกายหายเงียบไปจากโลกนี้แล้วชั่วนิรันดร์

แทบลืมว่าตนชื่ออะไร รู้จักใครบ้าง พรุ่งนี้ควรทำอะไรต่อไปแค่ไหน ได้แต่ผล็อยหลับลงอย่างเหนื่อยอ่อน และบอกตนเองว่าอยากหลับไปอีกนานๆ นานเท่านาน...

ในความฝันอันครอบงำด้วยความรันทดและกระแสเหงาเศร้ากัดกินไปถึงขั้วหัวใจ กลุ่มความคิดปั่นป่วนหลายสายแยกย้ายกันสวนสนามในหัว เพาะอุปาทานให้เติบเต็มรูปขึ้นจนหลอกหลอนได้ราวกับภูตผีปีศาจมาล้อม เป็นเค้าเงาอลหม่าน ผลัดเรียงกันกรีดหัวเราะแหลมใส่ อย่างจะสมน้ำหน้ากับการสูญเสียที่เรียกคืนไม่ได้ครั้งนี้

คล้ายถูกแกล้งให้จ่อมจมซมทุกข์ในความครึ่งหลับครึ่งตื่นไม่เลิกรา ในหัววนเวียนอยู่แต่ภาพเรือนแก้วนั่งตายอย่างสุขสงบ คลี่มุมปากออกราวกับต้องการยิ้มฝากความถึงเขาเพียงคนเดียว ฝากไว้ในหน้าว่าหล่อนไม่โทษที่เขาไปช้า ช่วยชีวิตหล่อนไม่ได้ กับทั้งทำใจได้แล้วกับการอยู่ตามลำพังโดยปราศจากอ้อมแขนปกป้องของเขา

เคยรู้ตัวว่ารักเรือนแก้ว แต่เพิ่งรู้ซึ้งเดี๋ยวนี้ว่ารักมากแค่ไหน ความร้าวที่เซาะลึกลงไปทีละชั้นจนสุดอกสุดใจได้เผยสิ่งที่เคยสลัวเลือนออกแจ้งสิ้น หมดความเคลือบแคลงแล้วว่าปรารถนาจะยกหล่อนไว้ในฐานะใด หากมีโอกาสอีกครั้ง เขาจะไม่ปล่อยให้หล่อนอยู่คนเดียวอีกเลย

วกวนทรมานกับฝันหลอนนานจนถึงช่วงเวลาหนึ่ง คล้ายมีผ้าห่มหนักๆทิ้งตัวลงคลุมกาย สำนึกคิดอ่านปฏิรูปเป็นสายลมที่ถูกกระชากวูบออกจากร่าง ยินเสียงอู้เต็มสองหู จิตใจเป็นอิสระจากพันธนาการ คลายตัวจากการรึงรัดของความโศกเศร้าอาลัยสิ้นเชิง

เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้งในละอองฉ่ำเย็นของค่ำคืน ก็เห็นตนเองเต้นรำกับเรือนแก้วกลางทะเลทราย ในราตรีดารดาษดาวที่เสี้ยวจันทร์สีเงินยวงห้อยค้าง ณ ปลายฝั่งฟ้าด้านไกล รู้สึกถึงสายลมเย็นเฉียบที่รำเพยพัดผิวกาย พร้อมทั้งสัมผัสสายใยระหว่างใจอันอ่อนอุ่นของตนและคนรัก เวิ้งอากาศกว้างสุดลูกหูลูกตาดูวังเวงระคนดูดดื่มจนชวนให้คิดฉงนว่าดินแดนเช่นนี้มีด้วยหรือในโลกใบเดียวกับที่เขาอาศัย

ปริมณฑลอันมีเขากับเรือนแก้วเคลื่อนไหวผ่านนั้น อาบไล้ด้วยแสงครามงามประหลาด เห็นเฉพาะร่างแต่ละฝ่ายถนัด ทั้งที่ปราศจากต้นแสงในบริเวณใกล้ ราวกับกายของกันและกันนั่นเองเป็นที่มาของรัศมีรำไร

กลิ่นหอมหวานรวยรินขึ้นมาจากทรวงอกของหญิงสาว ไม่มีใครเลยนอกจากเขากับหล่อนที่ล่องเลื่อนลีลาศอยู่ในลีลาวอลต์ซ กับลำนำพาเพลินที่กระจายมาจากทุกทิศทาง ราวกับข่ายคลื่นเสนาะโสตกำเนิดขึ้นจากทุกอณูอากาศใกล้ไกล ฟังผิวเผินคล้ายการเข้าคู่ระหว่างเปียโนกับไวโอลิน แต่นานไปพอชักคุ้น ก็รู้สึกถึงกังวานหวานนุ่มลุ่มลึกที่เกินสภาพเครื่องเคาะและเครื่องสายใดจะบันดาลส่ำเสียงเช่นนั้นได้

“แอ้...ผมกำลังฝันอยู่เหรอ?”

นั่นเป็นระลอกสติที่ผุดโพลงขึ้นในขณะย่างและหยุดเข้าจังหวะ ประมวลภาพ เสียง กลิ่น และสัมผัสอันพึงปรารถนารวมกันเป็นรสอมฤตที่ไกลเกินแม้ฝันอันเคยดื่มลึกสุดใจ ร่างงามตรงหน้าผุดผาดในชุดราตรีเลื่อมระยับประดับสร้อยมุกขาว เนตรงามเป็นประกายกระจ่างทอดสนิทจับเขานิ่ง กลีบปากระบายพรายยิ้มจับจิต หล่อนครางตอบคำถามเพียงแผ่ว คล้ายขบขันเขาอยู่ในที

“อื้อม์”

“นี่หรือสวรรค์?”

เรือนแก้วส่ายหน้า

“ดินแดนในฝันต่างหาก”

เกาทัณฑ์ลืมเรื่องสถานที่ ยกมือขึ้นไล้เส้นผมที่บัดนี้ยืดยาวและทิ้งตัวลงห่มเกือบเต็มแผ่นหลังดุจผ้าคลุมผืนงาม สัมผัสถึงความละเมียดยิ่งกว่าแพไหม อดใจไม่อยู่ต้องช้อนยกขึ้น แล้วก้มลงสูดกลิ่นหอมเข้าเต็มอก

“ผมชอบให้แอ้ไว้ยาวอย่างนี้แหละ ดีกว่าตอนสั้นตั้งแยะ”

เรือนแก้วทำปากเชิดหน่อยๆ

“เพราะรู้ไงว่าเธอชอบผู้หญิงผมยาวมากกว่าฉัน เลยมาหาทั้งอย่างนี้มั่ง เผื่อจะได้รับความเหลียวแลมากกว่าเดิม”

ชายหนุ่มยินหางเสียงตัดพ้อนั้นแล้วร้อนใจ รีบกล่าวปฏิเสธ

“ผมไม่ได้รักใครมากกว่าแอ้เลย”

“เท่ากันก็ไม่เอา เธอต้องรักฉันคนเดียว!”

เกาทัณฑ์ส่ายหน้าอัดอั้น อับจนด้วยถ้อยคำ

“ช่างเถอะ!” หญิงสาวเป็นฝ่ายเอ่ยด้วยสำเนียงขื่นขม “มันเป็นอย่างนี้มานานแล้วล่ะ”

ต่างฝ่ายต่างแลลึกลงไปในตาของอีกฝ่าย สุขเศร้าเคล้าคละยากจำแนก

“ผมเสียใจ”

เขาเอ่ยอย่างทดท้อ และหมายความตามนั้นจริงๆ ยังผลให้นิลเนตรทอแววหม่น

“เจ้าค่ะ คงได้เสียใจตามๆกันอีกนานล่ะ”

เกาทัณฑ์เชยคางหล่อนให้เงยขึ้น

“อย่าพูดอย่างนี้เลย แอ้คงไม่ย้อนกลับมาหาเพื่อทิ่มแทงผมให้เจ็บยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ใช่ไหม?”

“แค่พูดเรื่องจริงเท่านั้นแหละ”

แล้วหล่อนก็เหลือบตาลงต่ำคล้ายเหม่อไป ชายหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง

“ทำให้รับรู้และเชื่อมั่นจนหมดห่วงหน่อยเถอะว่าเรากำลังคุยกันอยู่จริงๆ ไม่ใช่ว่าผมฝันเพ้อไปคนเดียว”

“ต้องการให้เป็นยังไงล่ะ?”

“ทำให้ผมตื่นและเห็นแอ้ด้วยตาเปล่า กอดแอ้ด้วยเนื้อหนังของตัวเอง”

หญิงสาวสั่นศีรษะน้อยๆ

“แค่นี้แหละพอดีตัวเธอแล้ว”

เกาทัณฑ์ถอนใจ เขากำลังเต็ม