@บ้านพี่พลอย.. By พี่พลอยจ๋า

โอ้ทะเลแสนงาม....ฟ้าสีครามสดใส....
มองเห็นเรือใบ (เรือใบ...) ล่องอยู่ในทะเล...

อยากจะไปทะเล ฉันนั้นอยากจะไปทะเล
เธออยากจะไปทะเลเหลือเกิน...
เดินไปเดินเล่นชายหาด เดินไปโดนเปลือกหอยบาด
เลือดฉันก็สาดลงท้องทะเล...เย้...เย...

แต่ก็มีความสุข เพราะฉันได้มาเที่ยวทะเล
ถึงตอนนี้อยากได้เปลเหลือเกิน...
ขึงกับต้นมะพร้าวใหญ่ นอนเอ้านอนให้ลมมันไกว
แล้วฉันก็หลับฝันดี...เย้...เย...

อยากจะไปชายหาด โอ้ย!...ไม่ได้เดี๋ยวหน้าจะดำ
ดำเพราะแดดมันมี UV...
เลยต้องทาครีมกันแดด ของดีๆ ตั้ง 2,800
โอ๊ย! ขอยืมหน่อยนะเธอ...โว้ว...โวว..

แต่ตอนนี้ท้องร้อง โอ้ย! อยากกินอาหารทะเลอ่ะ
เอาเมนูมาซิ พี่ชาย...
กุ้งมังกร หมึกย่างตัวใหญ่ หอยนางรมราคาเท่าไหร่
โอ้ย ! สั่งกระเพราเหมือนเดิม...โว้ว...โวว...

มี..สาย...ลม ท้องฟ้า และหมู่ดาว ช่างสุขใจเหลือเกิน
เธอ...เป็นเพื่อนกันหน่อยได้ไหม ให้ฉันเป็นคู่ใจ...

อู่ กระจู๋ ปู๊ตู ป๊า ละเล หลิ่วปิ๋ว ปูม้า ปลาเล ปู่ กระจู๋ ปะตู

รูปดิสเพลย์ใหม่..บ้องแบ๋วเหลือเกิน กิกิ

  สวัสดีค่ะมิตรรักแฟนบล็อกบ้านพี่พลอย  เอนทรี่นี้ก็ยังอยู่ในช่วงควันหลงเก็บตกไฟล์ภาพเก่า  ที่พลอยจ๋าไปขุดเจอในแบล็คอัพมา  อยู่ดีอ่ะนะคะ  กิกิ เรื่องทั้งเรื่อง คือ อยากจะลงภาพโชว์ว่าทะเลอันดามันบ้านฉันหลังสึนามิเนี้ย .. มันสวย ใส สะอาด และน่าไปเที่ยวขนาดไหน  แต่ก็นึกชื่อเอนทรี่นี้ไม่ออก  และไม่รู้ว่าจะเขียนแนวไหนดี  พาไปเที่ยวอีกหรือ ..อืม ไม่ค่อยดีแน่ๆ  เพราะพลอยจ๋าก็ยังมีไฟล์ภาพ "สำรวจอันดามันหลังสึนามิพัดผ่าน"  กับ  "แกรนด์พังงา บลา บลา 3 วัน" ที่จะลงในหมวดท่องเที่ยวอีก 2 ชุดใหญ่  รอให้อารมณ์มันฟุ้งได้ที่ก่อนแล้วค่อยพิมพ์แค่นั้นเอง  ขืนเอาภาพชุดนี้มาลงก่อนก็จะเป็นการตัดหน้าพี่เบิ้ม 2 คนนั้นที่ยังคงนอนแอ้งแม้งรอความคิดตกตะกอนของพลอยจ๋าอยู่ เอิ๊กส..

อืม.. นั่งใช้นิ้วเคาะโต๊ะไป 2 ครั้ง ก็ปิ๊ง.. ไอเดียผุดขึ้นมากระทันหัน

นึกถึงคำคมที่ใครสักคนเคยกล่าวไว้ว่า.. "จะทำอะไรก็ตามแต่ถ้าเรามีโอกาสเลือกได้  ให้เลือกทำในสิ่งที่ตัวเองรักก่อน" ใช่.. เราควรทำในสิ่งที่เรารัก  เพราะเราจะอยู่กับมันได้นานที่สุดโดยไม่รู้สึกอึดอัด  และ 80%ของคนที่ทำอะไรด้วยใจรักมักจะทำออกมาได้ดีเสมอ..

ยกตัวอย่างใกล้ๆ ตัวเนาะ  อย่างเพื่อนพลอยจ๋าหลายๆ คนเห็นพลอยจ๋ามีบล็อก  แรกๆ พวกเขาก็เข้ามาดูมาอ่านเฉยๆ พอติดตามไปได้สักระยะเห็นมีการโต้ตอบ พูดคุย แหย่เล่นกันสนุกสนานก็อยากจะทำบล็อกบ้าง  โดยไม่ได้สำรวจตัวเองเลยว่าใจรักหรือเปล่า  ผลสรุปก็คือ  เห่อได้อยู่เดือนสองเดือนก็เลิก  ทิ้งบล็อกให้กำพร้า  รกร้างรอเจ้าของมาปัดกวาดซะงั้น 55555 (ไม่ได้ว่า.. ปลาหมึก หรือพยาบาล ที่ไหนน้า.. กิกิ  )

พูดถึงสิ่งที่เรารัก..

ในชีวิตนี้พลอยจ๋าก็มีสิ่งที่รักและรู้สึกดีๆ ที่ได้ทำอยู่หลายอย่าง เช่น อ่านหนังสือ ฟังเพลง เขียนบันทึก ท่องเที่ยว กินอาหาร ถ่ายภาพ หรือจนกระทั่งกับการนั่งเฉยๆ ทำใจนิ่งๆ มีสติกับลมหายใจเข้าและออก  จะเห็นได้ว่าในบล็อกบ้านพี่พลอยนี้  คอนเซ็ปต์ของบล็อกจะมีแต่เรื่องที่พลอยจ๋าชอบทั้งนั้น..  อ่ะแน่นอนล่ะใครจะมานั่งทำอะไรที่ตัวเองไม่ชอบล่ะ  ทำแล้วไม่มีความสุขจะทำไปทำไม  ในเมื่อการเขียนบล็อกไม่มีใครบังคับอยากเขียนก็เขียน ไม่อยากเขียนก็หยุด ฉะนั้นก็ต้องเลือกเรื่องที่ชอบก่อนจะได้ทำบล็อกอย่างมีความสุข  เมื่อคนทำมีความสุขคนอ่านก็คงสัมผัสได้ถึงความสุขเช่นเดียวกัน..

การถ่ายรูป คือ การบันทึกเรื่องราวผ่านทางภาพ

เป็นการจดที่ไม่ต้องง้อตัวอักษร  ถ้าเป็นเมื่อก่อนรู้สึกแย่จังเวลาที่เสียเงินล้างฟิลม์ออกมาแล้ว 36 รูป ไม่มีสักรูปที่เข้าท่าเลย 55555 สัญญากับตัวเองว่าถ่ายรูปครั้งต่อไปจะพยายามทำให้ดีกว่านี้..แต่ก็เป็นการสัญญาที่ไร้ประโยชน์ เพราะไม่เคยทำได้ดีกว่าเก่าซะที เอิ๊กส..  โชคดีจังพอโตขึ้นมาหน่อยวิวัฒนาการทำให้คนคลั้งการถ่ายรูปและบันทึกเรื่องราวอย่างพลอยจ๋าไม่ต้องเสียเงินค่าล้างและอัดรูปไปปี้ๆเปล่าๆ เพราะ "กล้องดิจิตอล" หรือที่เพื่อนพลอยจ๋ามันเรียกว่า "กล้องโปรเกมอน" นั้นช่วยประหยัดเงินในค่าล้างรูปเน่าๆ ได้อย่างมาก มายอักโข ..

ในบรรดาเพื่อนทั้งหมดของพลอยจ๋า  พลอยจ๋าเป็นคนที่ถ่ายรูปได้ห่วยแตกที่สุด  และก็เป็นคนเดียวอีกที่ไม่มีกล้องแมนนวล 55555 ถึงจะกระนั้นก็เหอะไม่ใช่เหตุผลที่จะหยุดความเสร่อในเรื่องที่พลอยจ๋าชอบได้  เวลาถ่ายรูปสิ่งๆ เดียวกันกับเพื่อนๆ ก็จะมีการเกทับกัน  เอาภาพมาอวดกันใครถ่ายได้ดี ได้เนียน มุมดีที่สุด  ซึ่งพลอยจ๋าจะเป็นคนแรกเลยที่ยื่นกล้องไปให้เพื่อนๆ ดู แล้วทุกคนก็จะไม่อยากดู 55555 ภาพที่ออกมานั้นเพื่อนๆ ลงมติว่ามันอนุบาลกุ๊กไก่เกินไป

เคยคิดจะซื้อกล้องใหม่ หรือไปเรียนถ่ายภาพให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

แต่ก็ล้มเลิกความคิด  ทำไมเราต้องเปลี่ยนกล้อง  ทำไมเราต้องไปเรียนเพิ่มเติมในเมื่อทุกครั้งที่พลอยจ๋ากลับมามองภาพถ่ายฝีมือพลอยจ๋าเอง  พลอยจ๋าก็มีความสุขดีนี้  และที่สำคัญภาพพวกนั้นก็ยังช่วยระลึกให้เรารู้ตัวอยู่เสมอว่า "ความสุขมันไม่ได้อยู่กับสิ่งที่ดีที่สุดเสมอไป"  หากแต่มันกลับอยู่กับการที่ได้อยู่ ได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักต่างหาก  ฉะนั้นแม้พลอยจ๋าจะถ่ายรูปได้แย่ที่สุดในบรรดาเพื่อนๆ ก็ไม่น่าวิตกกังวลอะไร.. เพราะยังไงซะพลอยจ๋าก็รู้วิธีที่จะดูภาพที่ไม่ได้ดีที่สุดพวกนั้นให้มีความสุขที่สุดได้.. กิกิ

ชีวิตคนเราก็คงเหมือนภาพถ่าย คงไม่จำเป็นที่ชีวิตของเราจะต้องดีที่สุด เพราะชีวิตที่ดีที่สุดนั้นดูเหมือนจะต้องเหนื่อยและมีกรอบ มีกฎกติกามากเหลือเกิน พลอยจ๋าพอใจกับชีวิตทุกช่วงของพลอยจ๋า.. แม้มันจะไม่ใช่ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับคนอื่นๆ แต่มันก็เป็นชีวิตที่มีความสุขที่สุด ที่ได้รู้ ได้ทำ ในสิ่งที่ตัวเองรัก..มีความสุขกับความเป็นไปของตัวเรา นี้ต่างหากคือ หัวใจของชีวิต จะดีที่สุด หรือ ดีกลางๆ จนกระทั้งเลวสุดๆ ก็..ไม่ใช่ประเด็นอีกต่อไป

ชีวิต กับ ภาพถ่าย มันจะมีความหมายมากน้อยเพียงไหน ขึ้นอยู่กับมุมมองของเราเอง

นี้คงเป็นเหตุผล.. ที่พลอยจ๋าชอบเอาภาพถ่ายมาลงบล็อก

แถมยังภูมิใจทำลายน้ำปะไว้ซะอีกด้วย "นี้แหละ..ฝีมือฉัน"  

และนี้คืออีกหนึ่งผลงานที่ไม่ดีที่สุดของพลอยจ๋า

แต่แปลกจัง..ทำไมมีความสุขที่สุดที่ได้มอง

( มีเสียงใครสักคนแว่วมาไกลๆ..  "มึงคิดไปเอง"  เอิ๊กสส.. )

*-*-*         *-*-*

ด้วยรัก/จากใจ..พลอยจ๋า

เพลงประกอบชื่อ  โอ้ทะเล

ศิลปิน  สนามหลวง

โค้ดเพลง  http://img228.imageshack.us/img228/4647/hifias160std9.swf